
Gandawa przekształciła prostą, lokalną inicjatywę w przykład skutecznej polityki miejskiej: program „wegetariański czwartek” pokazał, że nawet jednorazowa, skoordynowana zmiana w ofercie posiłków może wywołać falę zmian w zachowaniach konsumentów, w łańcuchach dostaw i w dyskursie publicznym. Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis genezy, celów, mechanizmów wdrożenia, dowodów skuteczności oraz praktycznych wniosków dla miast, które rozważają podobne działania.
Inicjatywa z Gandawy zaczęła się od współpracy samorządu miejskiego z lokalnymi instytucjami: szkołami, szpitalami i właścicielami restauracji. Program miał charakter promocyjno-edukacyjny i prosty przekaz: zachęcić mieszkańców do rezygnacji z mięsa raz w tygodniu, aby pokazać, że zdrowe i smaczne posiłki roślinne są dostępne i atrakcyjne. Program zakładał jeden dzień bez mięsa w tygodniu – czwartek – w instytucjach publicznych i przestrzeni miejskiej. Kampania łączyła komunikację z administracją zamówień publicznych oraz wsparcie praktyczne dla kuchni i dostawców.
Głównym mierzalnym celem był spadek śladu węglowego miasta oraz wzrost udziału posiłków bezmięsnych w instytucjach publicznych. Cele te przełożono na konkretne wskaźniki: liczba wydanych posiłków bezmięsnych, zmiana struktury zamówień (ilość mięsa vs. produkty roślinne) oraz wskaźniki świadomości społecznej zbierane w ankietach.
Połączenie narzędzi administracyjnych (zmiana zamówień publicznych, rekomendacje dla kantyn) z działaniami edukacyjnymi (warsztaty, prezentacje, degustacje) pozwoliło na szybsze przyjęcie zmian i zmniejszyło opór. Ważnym elementem było zapewnienie kucharzom receptur i szkoleń, dzięki czemu posiłki bezmięsne stały się atrakcyjne cenowo i smakowo, a nie tylko ideologicznym postulatem.
Gandawska inicjatywa szybko przyciągnęła uwagę mediów i organizacji środowiskowych, co wzmocniło zasięg kampanii. Gandawa stała się często określana jako wegetariańska stolica Europy – przykład miasta, które wykorzystało politykę lokalną do promowania zrównoważonych wyborów żywieniowych. Działania Gandawy wpisują się w szerszy kontekst globalnych kampanii: w Stanach Zjednoczonych popularny jest ruch „Meatless Monday”, a w Wielkiej Brytanii tradycyjne powstrzymywanie się od mięsa w piątki oraz współczesne inicjatywy obywatelskie doprowadziły do wymiernych oszczędności emisji.
Jeden z konkretnych przykładów ilustrujących skalę efektu pochodzi z Wielkiej Brytanii: jeśli 25% katolików nie spożywa mięsa w piątki, emisje CO2 spadają o 55 000 ton rocznie. Ten wynik pokazuje, że nawet częściowa, regularna zmiana nawyków dietetycznych może przynieść znaczące korzyści klimatyczne. W kontekście Gandawy ten przykład był wykorzystywany w komunikacji, aby uzasadnić opłacalność i sens restrukturyzacji zamówień na poziomie miejskim.
Dodatkowo widoczne były sygnały rynkowe: wzrost liczby ofert wegetariańskich na rynku lokalnym oraz pojawienie się w 2009 roku belgijskiego tygodnika poświęconego wegetarianizmowi, co potwierdzało rosnące zainteresowanie tematem. Media i organizacje pozarządowe pomagały w upowszechnieniu informacji o efektach programu, co zwiększało presję popytową na ofertę roślinną.
Zdrowotne korzyści wynikają zarówno ze zmniejszenia spożycia czerwonego mięsa, jak i z większego udziału produktów roślinnych bogatych w błonnik, witaminy i przeciwutleniacze. W szkołach efektem była lepsza akceptacja warzyw wśród dzieci, co ma trwały wpływ na nawyki żywieniowe.
Zmiana zamówień publicznych i wzrost popytu na potrawy roślinne miały wpływ na lokalny rynek rolno-spożywczy. Restauracje wprowadziły nowe pozycje do menu, co zwiększyło różnorodność oferty i przyciągnęło klientelę poszukującą alternatyw. Lokalne gospodarstwa odczuły większe zapotrzebowanie na warzywa i rośliny strączkowe, a to z kolei sprzyjało krótszym łańcuchom dostaw i zmniejszeniu emisji związanych z transportem.
Dla administracji publicznej zmiana struktury zakupów mogła oznaczać przesunięcie wydatków (mniej produktów zwierzęcych, więcej surowców roślinnych), co przy odpowiednim planowaniu nie zwiększało kosztów, a w dłuższym terminie mogło poprawić stabilność dostaw i ceny sezonowe. Warto podkreślić, że sukces rynkowy zależy od równoczesnej pracy nad jakością oferowanych potraw oraz od promocji nowych pozycji na rynku.
Inicjatywy takie jak „Meatless Monday” w USA czy religijne powstrzymywanie się od mięsa w piątki w Wielkiej Brytanii pokazują różne ścieżki wdrażania podobnych idei. Gandawa wyróżniła się tym, że zastosowała skoordynowane, miejskie podejście obejmujące instytucje publiczne i politykę zakupową, a nie jedynie oddolne kampanie edukacyjne. Współpraca administracji, sektora gastronomicznego i organizacji pozarządowych uczyniła z Gandawy model pokazowy dla innych miast.
W porównaniu z ruchami oddolnymi, miejskie programy mają przewagę w postaci narzędzi administracyjnych (zamówienia publiczne, regulacje, promocja instytucjonalna), ale wymagają większego zaangażowania politycznego i komunikacyjnego, by uniknąć kontrowersji i oporu społecznego.
System monitoringu powinien łączyć dane ilościowe (liczby posiłków, ilości zakupionych surowców) z danymi jakościowymi (ankiety satysfakcji, opinie kucharzy, zgłoszenia restauracji). Warto przyjąć jasne, mierzalne cele roczne i publikować raporty, by transparentnie pokazywać efekty programu.
Skuteczne wdrożenie programu wymaga planu działania i zaangażowania różnych interesariuszy. Najważniejsze elementy to: przygotowanie praktycznych receptur i szkoleń dla kuchni, włączenie administracji poprzez zmianę zamówień publicznych, kampania informacyjna ukierunkowana na korzyści zdrowotne i klimatyczne oraz systematyczne monitorowanie wyników. Komunikacja powinna opierać się na konkretnych przykładach i liczbach, aby zbudować zaufanie i pokazać realne korzyści.
Wdrażając program warto uwzględnić typowe bariery i sposoby ich przezwyciężenia: opór ze strony dostawców mięsa można złagodzić przez stopniową zmianę zamówień; obawy konsumentów o smak i wartość odżywczą — przez degustacje i materiały edukacyjne; koszty początkowe dla kuchni — poprzez szkolenia i współdzielenie przepisów.
Gandawa udowodniła, że jednorazowy, dobrze zaplanowany dzień bez mięsa może być katalizatorem długoterminowych zmian – w nawykach mieszkańców, w ofertach rynkowych i w polityce zakupowej miasta. Wyciągnięte wnioski i mierzalne cele z Gandawy mogą posłużyć jako praktyczny wzór dla innych miast chcących wprowadzić zrównoważone rozwiązania żywieniowe.